Nolan Dmitry Koslov
»Froy Gutierrez«
15 listopada 1996
Urodzony w Moskwie
Student
Singiel
Powiązania
💌 Dante_Whitaker@wp.pl
|
biografia
charakter
|
- Jezu pośpiesz się do cholery jasnej - Krzyczała rodząca swoje pierwsze dziecko Inge.
- Kochanie, staram się - Drżącym głosem Iwan próbował się usprawiedliwić - widzisz jak jest na drodze.
Kobieta spojrzała na męża wzrokiem przepełnionym gniewem, mąż jedynie delikatnie uniósł kąciki ust. Nie wiedział co ma myśleć, ani co mówić, ani jak się zachowywać, bo w końcu zaraz zostanie ojcem.
- Krzywo… krzywo - Komentowała pracę męża - nadal krzywo. Daj mi to, ja to zrobię.
Inge ostrożnie podniosła się z łóżka, uważając by ich dziecko się nie obudziło. Kobieta zajęła się wieszaniem zdjęcia, przedstawiającego ich samych trzymających na rękach pierwszy raz swoje nowonarodzone dziecko. Iwan w tym czasie usiadł obok małego Nolana i przyglądał się pracy jego żony, spoglądając co sekundę na swojego pierworodnego. Nie mógł uwierzyć w to, że jest ojcem. Kobieta po ustawieniu prawidłowo zdjęcia przysiadła się do swoich mężczyzn z ogromnym uśmiechem na ustach. Iwan zerknął na zdjęcie.
- Teraz jest krzyw… - Zaczął, jednak żona nie dała mu skończyć.
- Jest prosto.
- Jestem w ciąży, możesz to zrozumieć! - Krzyczała kobieta z którą Iwan zdradzał swoją żonę przez ostatnie dwa miesiące - Nie możesz mnie teraz zostawić, co pomyśli moja rodzina, nie chce sama wychowywać dziecka! Proszę, nie zostawiaj mnie…
- Będę wspierał cię finansowo. Nie mogę zostawić mojej żony, zrozum. Mam już dziecko. Nie mogę… Nie mogę ich opuścić, zrozum - Mężczyzna drżącym głosem odpowiedział kobiecie.
Iwan czuł się okropnie z tym co się właśnie dzieję. Spojrzeli na siebie, Niemka najwyraźniej miała ochotę wydrapać oczy Iwanowi.
- Nigdzie nie idę - tupnął nogą chłopiec i zaczął uciekać do swojego pokoju.
Dzisiaj chłopiec miał pójść po raz pierwszy do szkoły, jednak nie wykazywał dużych chęci do wykonania tego.
- Zrób coś z nim, bo jeszcze spóźni się w pierwszy dzień szkoły. Kto to widział - Rzucił do swojej żony Iwan.
Nolan schował się pod kołdrą, chcąc jak najdłużej pozostać w domu.
- Skarbie - Zaczęła Inge - szkoła to nic złego, naprawdę. Będzie fajnie… poznasz kolegów… będziesz mądrzejszy…
Chłopczyk wyjrzał spod kołdry na swoją matkę.
- Idziemy? - Skierowała pytanie w stronę synka.
- Nie.
Kobieta westchnęła głęboko, prosząc Boga w myślach o cierpliwość.
Iwan wziął swojego pierworodnego syna na kolana. Oboje obserwowali jak Inge karmi najmłodszego członka ich rodziny.
- Więc, to jest mój… brat? - Spytał Nolan.
Ojciec przytaknął synowi. Starszy chłopiec nie był zadowolony z wizji posiadania rodzeństwa, jednak, żeby rodzicom nie było przykro udawał zadowolonego.
- Ma na imię Finn, wiesz? - Rzuciła matka.
Starszy uśmiechnął się tylko delikatnie w stronę rodzicielki.
- Przeprowadzamy się - Odrzekli prawie, że jednocześnie rodzice.
Finn i Nolan spojrzeli na siebie. Potem na rodziców. Nie dowierzali w to co usłyszeli przed chwilą.
- Do Danii… - Dorzuciła Inge, posyłając chłopcom delikatny uśmiech - wszytko się ułoży. Zobaczycie.
- Kochanie, staram się - Drżącym głosem Iwan próbował się usprawiedliwić - widzisz jak jest na drodze.
Kobieta spojrzała na męża wzrokiem przepełnionym gniewem, mąż jedynie delikatnie uniósł kąciki ust. Nie wiedział co ma myśleć, ani co mówić, ani jak się zachowywać, bo w końcu zaraz zostanie ojcem.
Inge ostrożnie podniosła się z łóżka, uważając by ich dziecko się nie obudziło. Kobieta zajęła się wieszaniem zdjęcia, przedstawiającego ich samych trzymających na rękach pierwszy raz swoje nowonarodzone dziecko. Iwan w tym czasie usiadł obok małego Nolana i przyglądał się pracy jego żony, spoglądając co sekundę na swojego pierworodnego. Nie mógł uwierzyć w to, że jest ojcem. Kobieta po ustawieniu prawidłowo zdjęcia przysiadła się do swoich mężczyzn z ogromnym uśmiechem na ustach. Iwan zerknął na zdjęcie.
- Teraz jest krzyw… - Zaczął, jednak żona nie dała mu skończyć.
- Jest prosto.
- Jestem w ciąży, możesz to zrozumieć! - Krzyczała kobieta z którą Iwan zdradzał swoją żonę przez ostatnie dwa miesiące - Nie możesz mnie teraz zostawić, co pomyśli moja rodzina, nie chce sama wychowywać dziecka! Proszę, nie zostawiaj mnie…
- Będę wspierał cię finansowo. Nie mogę zostawić mojej żony, zrozum. Mam już dziecko. Nie mogę… Nie mogę ich opuścić, zrozum - Mężczyzna drżącym głosem odpowiedział kobiecie.
Iwan czuł się okropnie z tym co się właśnie dzieję. Spojrzeli na siebie, Niemka najwyraźniej miała ochotę wydrapać oczy Iwanowi.
Dzisiaj chłopiec miał pójść po raz pierwszy do szkoły, jednak nie wykazywał dużych chęci do wykonania tego.
- Zrób coś z nim, bo jeszcze spóźni się w pierwszy dzień szkoły. Kto to widział - Rzucił do swojej żony Iwan.
Nolan schował się pod kołdrą, chcąc jak najdłużej pozostać w domu.
- Skarbie - Zaczęła Inge - szkoła to nic złego, naprawdę. Będzie fajnie… poznasz kolegów… będziesz mądrzejszy…
Chłopczyk wyjrzał spod kołdry na swoją matkę.
- Idziemy? - Skierowała pytanie w stronę synka.
- Nie.
Kobieta westchnęła głęboko, prosząc Boga w myślach o cierpliwość.
- Więc, to jest mój… brat? - Spytał Nolan.
Ojciec przytaknął synowi. Starszy chłopiec nie był zadowolony z wizji posiadania rodzeństwa, jednak, żeby rodzicom nie było przykro udawał zadowolonego.
- Ma na imię Finn, wiesz? - Rzuciła matka.
Starszy uśmiechnął się tylko delikatnie w stronę rodzicielki.
Finn i Nolan spojrzeli na siebie. Potem na rodziców. Nie dowierzali w to co usłyszeli przed chwilą.
- Do Danii… - Dorzuciła Inge, posyłając chłopcom delikatny uśmiech - wszytko się ułoży. Zobaczycie.